نگاهِ آفتاب

در جهان مدرن، همان‌گونه که از نامش پیداست، «نو بودن» یکی از ارزش‏‌های اساسی است؛ تا بدان حد که شاید بتوان قدیمی‌بودن، کهنه‌بودن و تکراری‌بودن را بدترین فضیحت و رسوایی در دنیای جدید به حساب آورد.

 

اکنون پرسش این است که چه تفاوتی هست میان نوخواهی مولانا و نوگرایی که مدرنیسم برای ما ارمغان آورده است؟ و آیا از دلِ میراث مولانا که واژه «نو» در آن بسیار پربسامد است، می‌توان راهی یافت برای رهایی از کسادی زندگی؟

طی قرونِ گذشته که خدا با آدمیان تماس ‌می‌‌گرفت و هدایت الهی نازل ‌می‌‌شد، دنیای طبیعی به‏‌طور روزمره با قلمرو ماوراءالطبیعۀ فرشتگان و شیاطین در تعامل بود. پیامبران، از جمله حضرت عیسی و محمد(ص)، به جنگ نیروهای آسمانی شرّ ‌‌می‌‌‌ر‌فتند. فرشتگان در حمایت از صفوف رزم مسلمانان ‌می‌‌جنگیدند. تصور حضرت موسی آن بود که شاید در بیابان «راهنمایی در درون آتش بیابد» (سوره‌ 10:20).

 

چرا باید پدیده‌ای طبیعی مسبب هدایت اخلاقی باشد؟ از عارفان که بگذریم، ما انسان‌های مدرن در جهانِ خاموشِ خود، انتظار چنین چیزی را نداریم. موسی حق داشت به غرایز خود اعتماد کند: خدا با او سخن گفته بود.

No Internet Connection